Zoeken zonder te willen vinden

Vandaag drong tot me door, dat ik mijn hele leven al bezig ben met zoeken. Zoeken naar: “waarvoor ben ik eigenlijk op aarde….”, “wat is de zin van mijn leven?”……, “waarom krijg ik toch telkens die pijn?”… en meer van dat soort vragen.

Terwijl dit tot me doordrong besefte ik, dat ik me volmaakt gelukkig voelde. Ik voelde me volmaakt gelukkig en voelde tegelijk dat ik aan het zoeken was. Toen besefte ik: juist het zoekende zijn is wat me volmaakt gelukkig maakt. Niet: bezig zijn met vinden van ‘het doel’,  ‘de ideale levensbestemming’ of zoiets. Zo simpel: er is niet iets van een doel dat je kunt bereiken of zo. Het enige doel is, het zoeken daar naar. Maar niet met de intentie iets te vinden. En nu ik besef hoe eenvoudig dat is, zie ik hoe ingewikkeld het tegelijk ook weer is.

Want het zoekende zijn lokt me altijd weer naar “iets willen vinden”.  En zodra ik denk het gevonden te hebben, blijkt het de eigenschappen van een zeepbel te bevatten. Pats! Haha, je dacht dat je me te pakken had? Mooi niet! Je hebt me – je hebt me niet!

 

Vandaag ontdekte ik iets simpels. Iets dat velen voor mij ook al ontdekt en beschreven hebben. Iets waarnaar ik altijd op zoek blijf. Iets wat niet vaak genoeg beschreven kan worden.

 

Tao is de weg

Lao Tse