Wat neem je nu waar?

“O, dat vind ik altijd zo’n moeilijke vraag!” reageert mijn cliënt op de massagetafel nadat ik gevraagd heb “Wat neem je nu waar?” Ik denk terug aan de begintijd dat ik naar de massagetherapeut ging. Mijn idee was: die gaat van alles bij mij voelen en losmaken, en dan gebeurt er van alles bij mij. Ik wachtte vooral vol spanning op het moment dat hij me aan het huilen zou brengen. Lange tijd, zeker vier of vijf behandelingen, gebeurde er niets en voelde ik me ongemakkelijk (“nou, gebeurt er nog wat?”). Totdat ik voelde dat het anders werkte, en ik merkte op: “het is eigenlijk een soort dialoog die ik met m’n lichaam heb”.
En zo is het voor mij nog steeds. De inzichten die ik krijg op de massagetafel daar zorgt niet de therapeut voor, nee, daar zorg ik zélf voor. Door geduldig waar te nemen wat er is. Ik en mijn lijf. Daaronder een comfortabele massagetafel en daarbij de aanwezigheid en de aanraking van de therapeut. Er ontstaat een gesprek, zo ervaar ik het.

Stel je voor: een heel intiem gesprek tussen twee: jij en je lijf. Mijn rol als therapeut daarbij is, dat ik het zo comfortabel als mogelijk maak, zodat de dialoog in liefde en zonder oordeel kan plaats hebben. “O,…is dát wat ik voel….”

Jij en je lijf. Hebben jullie vaak last van elkaar? Hoe ver zijn jullie uit elkaar gegroeid? Zou het niet heerlijk zijn als jullie weer die intieme eenheid zijn waarin alles helemaal goed is zoals het is?